Τους απολογισμούς τους αγαπώ ιδιαίτερα. Τα τελευταία χρόνια ειδικά που ασχολούμαι με το life coaching βλέπω από πολύ κοντά πόσο απαραίτητοι και αποδοτικοί μπορεί να είναι μέσα από τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύουμε μαζί αλλά και μέσα από τον ίδιο μου τον εαυτό. Προσωπικά έχω δει ότι με βοηθούν να δω αρκετά πράγματα: που βρισκόμουν και που βρίσκομαι σήμερα, τι έχω κατακτήσει που δεν είχα παλιά (από μαθήματα ζωής, μέχρι ανθρώπους και υλικά αγαθά), που είμαι τώρα και που θέλω να πάω στο μέλλον, τι θα πάρω μαζί και τι θα αφήσω πίσω. Με βοηθούν να είμαι ενσυνείδητη έχοντας επίγνωση του τι μου συμβαίνει και τι θέλω να καταφέρω την κάθε στιγμή, με βοηθούν να είμαι γειωμένη αλλά και να αναγνωρίζω στον εαυτό μου αυτά που έχει καταφέρει επιβραβεύοντας τον, να κάνω διορθώσεις σε ότι δεν μου ταιριάζει και φυσικά να θέτω νέους στόχους για το μέλλον. Εκτός από τις φορές που θα το κάνω οργανωμένα, το πότε θα μου έρθει να κάνω απολογισμό εξαρτάται από τη στιγμή. Μερικές φορές με πιάνει το βράδυ πριν κοιμηθώ ή όταν αντικρίσω ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα ή όταν ακούσω κάτι πολύ ευχάριστο ή δυσάρεστο. Σίγουρα όμως το τέλος του χρόνου είναι η μεγαλύτερη αφορμή για έναν απολογισμό, ειδικά μιας χρονιάς σαν και αυτή που τη θεωρώ το μεγαλύτερο σταθμό της μέχρι τώρα ζωής μου. Το 2018 ήταν η χρονιά που βγήκα εντελώς έξω από τη ζώνη άνεσής μου. Ολική επανεκκίνηση. Έχω ξανακάνει στη ζωή μου επανεκκίνηση αλλά τουλάχιστον κάποια δεδομένα της εξίσωσης έμεναν σταθερά. Αυτή τη φορά τίποτα δεν έμεινε σταθερό, άλλαξαν τα πάντα…

Για να κάνει όμως κανείς μια τέτοια αλλαγή χρειάζεται ένα πολύ ισχυρό κίνητρο αλλά και λίγη τόλμη. Ποιο ήταν το δικό μου;

Η επένδυση στην προσωπική μου ζωή και η ανάγκη μου για μια καλύτερη ποιότητα ζωής μακριά από το θόρυβο, τη μιζέρια και το άγχος της Αθήνας.

Και ναι η αλλαγή έχει μέσα της και ανανέωση και χαρά και αισιοδοξία αλλά έχει και φόβο και αβεβαιότητα. Τι θα επικρατήσει έχει να κάνει με το πόσο ισχυρό είναι το κίνητρο για τον καθένα, πόσα περιοριστικά πιστεύω κουβαλά και πόσο αντέχει να «σπάσει» τα αυγά. Διότι ως γνωστόν αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν κάνεις.

Έτσι λοιπόν η ομελέτα της δικής μου ζωής αυτή τη χρονιά είχε τα παρακάτω:

Τι άφησα πίσω μου:

Τη σταθερή μου δουλειά σε πολυεθνική για εννέα σχεδόν χρόνια.

Την πόλη που γεννήθηκα και το σπίτι μου.

Την οικογένεια και τους φίλους μου.

Τον πολιτισμό αλλά και τον υπερκαταναλωτισμό της ζωής στην πρωτεύουσα.

Τη μίζερη ενέργεια της Αθήνας, την κίνηση, το άγχος και όλη την ασχήμια.

Το πρέπει να βαφτώ για να βγω έξω καθώς και τα 12ποντα γοβάκια μου.

Τη συλλογή μου από άπειρα ρούχα και πανάκριβες τσάντες, που φαντάζει άχρηστη τώρα πια.

Την ανάγκη να είμαι πολύ ενεργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τη δυνατότητα να παραβρίσκομαι όποτε θέλω σε σεμινάρια, συνέδρια και εκδηλώσεις σχετικά με τα ενδιαφέροντά μου (είναι από αυτά που μου λείπουν πιο πολύ μετά την οικογένειά μου).

Τι είδα και τι έμαθα:

Πως είναι να προσγειώνεσαι σε ένα νησί – νέο «πλανήτη» και να πρέπει να καταλάβεις πώς λειτουργεί, ποιοι είναι οι κανόνες, τα υπέρ και τα κατά μιας νέας κοινωνίας.

Πόσο φιλόξενοι είναι οι Μυκονιάτες έχοντας μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά που δεν σε αφήνει στιγμή να αισθανθείς “ξένη”.

Πως είναι να ζεις μέσα στο χαμό της καλοκαιρινής σεζόν και στην απόλυτη ερημιά και ησυχία του χειμώνα.

Πως είναι από εκεί που είσαι ο Αθηναίος που τα έχεις όλα γύρω από τα πόδια σου ξαφνικά για ότι σημαντικό χρειάζεσαι να πρέπει να πας στην πρωτεύουσα.

Πως αν πάθεις κάτι σοβαρό και έχει απαγορευτικό μόνο ο Θεός μπορεί να σε σώσει.

Πως είναι να οδηγείς έως δέκα λεπτά για να κάνεις αυτά που χρειάζεται κάθε μέρα.

Πόσα στολίδια της εξωτερικής μας εμφάνισης χρησιμοποιούμε για να κρύψουμε τη θλίψη και το κενό της ψυχής μας.

Πως χρειάζεσαι ελάχιστα πράγματα για να είσαι ευτυχισμένος.

Πόσο πιο εύκολο είναι μακριά από το multitasking και κοντά στη φύση να ανακαλύψεις ποιος πραγματικά είσαι, τι αισθάνεσαι και τι θες από τη ζωή σου.

Πως κάποιοι άνθρωποι σε θυμούνται μόνο όταν θέλουν να πάρουν κάτι από εσένα.

Πως αυτοί που σε αγαπούν, σε εκτιμούν και σε νοιάζονται πραγματικά η απόσταση δεν τους σιωπά και θα βρουν τον τρόπο να είναι δίπλα σου.

Τι αποχαιρέτισα:

Τη νονούλα μου

Ένα μωρό που με διάλεξε αλλά αποφάσισε να μην γεννηθεί προφανώς για να μου στείλει ένα ηχηρό μήνυμα.

«Φιλίες» ετών και κοινωνικές συναναστροφές, αδύναμες προφανώς, τις οποίες η απόσταση ξεσκάρταρε από μόνη της.

Την ασφάλεια της μισθωτής εργασίας τολμώντας να ξεκινήσω την ατομική μου δραστηριότητα, να βοηθώ τους ανθρώπους να ζήσουν μια καλύτερη ζωή και να μιλώ για αυτά που με παθιάζουν.

Τι κέρδισα:

Την εσωτερική γαλήνη και ισορροπία που νιώθεις όταν είσαι συνεπής με τον εαυτό σου.

Την αυτο-εκτίμησή μου.

Την αγάπη και συντροφικότητα μιας προσωπικής σχέσης που τρίβεται και δυναμώνει με την καθημερινή συμβίωση και δεν βασίζεται μόνο στην αναμονή, ανανέωση και έξαψη που σου δίνει μια «σχέση από απόσταση».

Τη χαρά ότι για εμένα η αλλαγή είναι μια εμπειρία πραγματική και όχι μια παράγραφος στα βιβλία του life coaching. Έτσι μπορώ να είμαι ένα παράδειγμα αλλαγής αλλά και βοήθειας των ανθρώπων που με εμπιστεύονται και που τρέμουν στην ιδέα και μόνο μιας ελάχιστης μετακίνησης.

Την ευτυχία του να ζω κοντά στη φύση και να αντικρίζω τη θάλασσα κάθε πρωί που ξυπνώ.

Να θρέφω τον εαυτό μου με φρέσκια καλύτερης ποιότητας τροφή.

Να αναπνέω καθαρό αιγαίο-πελαγίσιο αέρα κάθε μέρα.

Να έχω χρόνο για τον εαυτό μου και για αυτά που αγαπώ να κάνω.

Νέους φίλους.

Να γράφω αυτό το κείμενο αντικρίζοντας τον ήλιο να δύει πίσω από τη Δήλο.

Ήταν μια καλή χρονιά; Θα έλεγα ήταν μια χρονιά με ανάμεικτα συναισθήματα, πολλές δυσκολίες αλλά και πολλές κατακτήσεις. Το αν πήρα τη σωστή απόφαση ποιος το ξέρει, μόνο ο χρόνος…αλλά και πάλι τι σημασία έχει το σωστό και το λάθος, όλα είναι σωστά όταν βγαίνουν μέσα από την ψυχή μας, έτσι δεν είναι;

“Να ασκείς τον εαυτό σου στα δύσκολα”…, έλεγε ο πρώην εργοδότης μου και είχε απόλυτο δίκιο. Θέλει μακροβούτι η ζωή, κι αν το μακροβούτι σου είναι σε φουρτουνιασμένη θάλασσα τότε μόνο μπορείς να γνωρίσεις την εσωτερική σου δύναμη, να αναλάβεις την ευθύνη σου, να παλέψεις για τα πιστεύω σου, να χτίσεις τη ζωή που ονειρεύεσαι και εν τέλει να βγεις ζωντανός γεμάτος πληρότητα, ικανοποίηση και ευτυχία…

Εύχομαι σε όλους ένα ευτυχισμένο 2019 με υγεία, πολύ θεραπευτική αγάπη και ότι επιθυμεί ο καθένας από εσάς.

Pin It on Pinterest